راز نویس!

کلاس کتیا هم تموم شد و بییی صبرانه منتظر امتحانشیم با همه خستگی ها و سختی هاش روزای قشنگی بود این جمع دیگه دور هم دیده نمیشن... بقول معصوم سر کلاس همش به تخم جن بازی بودیم! +کلاس های رانندگی هم تموم شد یه حسی در درونم باورش نمیشه تموم شد... دلم مربیمو میحواد انگار که اون کنارم نباشه من فلجم! یا اصن انگار که هیچی یادم نداده و هنووووز باید کلاس میرفتم یا اینکه کلا کاش میشد هنوووز باهاش برم رانندگی... ایین نامه ی غووول رو پشت سر گذاشتم ولی مربی بخاطر جذابیت فراوان افسر اجازه ی رفتن برای امتحان شهر رو نداد شروع امتحان های میانترم.. احساس تنهایی میکنم خیییلی زیاد خوبه همش دوتا بچه ایم و خوبه یه دونه دخترم بعد از دوسه هفته رفتم خونه خودمون انگار که وارد خونه ی خصم های مادرزاد شدم خدایا شکرت که سایه ی پدر و مادر بالای سرمه ولی فرقش با نبودنشون چیه؟؟؟ پشت در امتحان ایین نامه عمه با استرس و اضطراب و ایه الکرسی خون منتظر دخترش بود منم کسی رو نداشتم وسایلمو بزارم کنارش و وارد امتحان بشم! باز خوبه اتفاقی عمه اینا رو دیدم.... حتی زنگ نزدن ببینن قبول شدم یا نشدم! دلم واسه خونه تنگ شده بود ولی سرد راز نویس!...

نمیدونم اینکه من اصن باید پرستار میشدم و اینقدر بچه دوست و با تجربم که یه مامان فوق العاده میشم و این جور چیزا تا چه حد بعدا میتونه حقیفت داشته باشه تنها چیزی که میدونم اینه که هیچوقت تو هیچ شرایطی نمیخوام وابسته و گیر بقیه باشم یا اینکه محتاج تحسین و تعریف و شاخ در جیب نهادن های اطرافیان باشم هر جا احساس کنم کسی داره بهم یه دستی مبزنه که با رودروایسی و دودستی کاری رو انجام بدم بدون توجه به هرررچیزی میزنم تو برجکش! چنان ضایعش میکنم که خودش تو هم بره... یا حتی هرجا حس کنم خودم واسه جلب توجه و تحسبن دارم کاری رو میکنم به خودم تشر میزنم و اون کار کلا کنسله یا راز نویس!...